19.2.13

Millenium-trilogie

Van recensies van deze boeken gaan er waarschijnlijk dertien in een dozijn.
So quit the bullshit and listen. 

l e e s  d i t  g e w o o n!

Laat je niet afschrikken door 1500 pagina's.
Worstel je doorheen langdradige stukken Zweedse geschiedenis en politiek.
Want wanneer je de laatste pagina van deel drie omslaat, is de kans groot dat je je afvraagt wat voor psychopaat Stieg Larsson was. 
De paranoïde gedachten die je krijgt wanneer je je computer aanzet en een mailtje verstuurt, daar zullen we het een andere keer over hebben.

j.e.f

Op een dinsdagavond stapte ik J-E-F binnen: een modern ingericht maar met een warm sfeertje bedekt restaurant in de buurt van het Gravensteen. We waren wat laat dus moest een klassiek gedekt tafeltje met zicht op de keuken het doen. Ik kreeg al snel het label "vriendin van Pieterjan" opgeplakt door een ober met een fotografisch geheugen. Ik had mijn xenofobie buiten laten staan dus bestelde dapper Zeeuwse oesters (17 euro) en vervolgens kalfswangen (28 euro) - waar was ik in godsnaam mee bezig.

Misschien dat een expert in onderzeese schelpdieren ze meer zou gewaardeerd hebben, maar ik slikte elk van die 5 glibberige oesters door met een goede slok van mijn roos-kleurige champagne. Kauwen was geen optie. De jonge spinazie, aardpeer en gepofte rijst die het voorgerecht vergezelden, vielen daarentegen wél in de smaak van mijn papillen.

Met een lichte draaiing in mijn hoofd, sneed ik even later de kalfswangen aan terwijl ik een jaloerse blik wierp in het bord van mijn tafelgenoot, die het duidelijk beter had getroffen met zijn lottewangen en gnocchi. De erg zachte textuur van het vlees kon me opnieuw niet bekoren. Ik ging dan maar verder met het vegetarisch gedeelte van mijn bord, bestaande uit schorseneren en spruitjes.
De desserts waren een dikke no-go voor deze meid met benen vol eczeem: melk en chocolade vierden hoogtij. Ik hield het bij koffie, geserveerd in koddig kopje.

Eenmaal thuis gekomen voelde ik me eenzaam want ik ben vast de enige bij wie de gerechten van Jason Blanckaert niet in de smaak vallen. De volgende keer verken ik beter veiligere oorden. Onbekend is misschien onbemind maar in het omgekeerde geval had ik tenminste wat lekkers gegeten.


Lange Steenstraat 10
9000 Gent
09 336 80 58

Gesloten op zaterdagmiddag, zondag en maandag

Sur le tapis de course

La force que j'aurais du avoir pour te donner la vie que tu méritais.
Mon coeur qui bat quand je t'aurais pris dans mes bras.
La transpiration et la douleur.
Le souffle coupé quand tu m'aurais regardé avec tes grands yeux bruns.

Quand je pense à toi,
personne peut encore m'arrêter.
Cette fois-ci, j' irai jusqu'au bout du monde
pour te montrer l'amour que j'ai en moi.

29.1.13

19.12.12

La Perte


Je perds toutes sortes de choses.
Parfois je perds mes clefs.
Ma culotte préférée.
Mes allumettes.
Mon rouge à lèvre.
Le plus souvent, je perds ma patience.

A chaque fois je retrouve tout:
à côté de mon lit,
sous ma douche,
dans les poches de mon manteau,
entre mes piles de papiers...

Mais certaines choses disparaissent sans laisser de traces.
Comme mon espoir quand je cherche
et mon sourire quand je trouve.
J'aimerais cacher mes larmes
et m'en aller
pour que je puisse te joindre.

15.11.12

Baby in our wildest moments...

Toi et moi.
Noir et blanc, mais se ressemblant.
Chaque nuit nous nous rassemblons
pour contrevenir à des droits inexistants.
Nous sommes deux voyous, rien de bien.

On s’ attendait à l’été, un jour.
Mais on se retrouve sous un orage
et nous traversons une nouvelle ligne.
Mais quoi faire si tout ça nous ruinera
comme une boule de démolition?

Je sais que quand on nous regarde,
tout le monde trouve que nous sommes des rêveurs.
Chacun se demande pourquoi nous essayons.
Pourquoi essayons-nous?

Et bien, parce que dans nos moments les plus fous,
nous pourrions être les plus grands.
Mais dans nos moments les plus fous,
nous sommes les pires du tout.

6.11.12

Zinloos geweld-ig

Il y a des semaines qui commencent avec MAUV(e) - ma couleur détesté- et terminent avec AISE. Et celle-ci, c'est le cas. Être menacer par un idiot qui aime rouler comme un dingue en plein centre ville et qui veut me poursuivre jusqu'à ma mort. Avoir un père qui donne priorité à tout sauve à sa fille avec les cervaux d'une crevette (oui je préfère cet animal là). Être en manque d'énergie parce que tu devras l'attendre toute ta vie: "ton" prince qui viendra un jour. Oui, j'ai perdu mon chemin en se moment, ce qui est besoin parfois pour se retrouver.